Titel:

 De schreeuw

 Reeks:

 Auteur:

 Emma Clayton

 Aantal blz.

 463

 Illustrator:

 (omslag) Jim Murray

 ISBN:

 9789048802104

 Uitgever:

 Moon

 uitgavejaar

 2009

 Vertaler uit…:

 Engels: Lia Belt

 Leeftijd:

 + 12

 Originele titel:

 The Roar

 AVI:

 9+

 Thema’s:

 Sciencefiction, misleiding, onderdrukking,
 mutanten

 Prijs: €

 16,95

De wereld ziet er niet rooskleurig uit. De hele mensheid zit samengetroept achter een gigantische muur die een klein deel van het noordelijk halfrond omspant. Daarbuiten leven kwaadaardige wezens en is het onleefbaar geworden. Ellie en Mica zijn een tweeling, maar Ellie verdween een tijd geleden en haar ouders vrezen voor haar leven. Mica echter gelooft rotsvast dat zijn zus nog leeft. Door deel te nemen aan een levensgevaarlijk spel zou hij haar kunnen terugvinden. Maar dan ontdekt hij dat hun leven gebaseerd is op erge leugens…

Dit sciencefiction verhaal, dat zich afspeelt in een overbevolkte smerige wereld, is beslist erg beeldend beschreven. De lezer kan zich de duistere omgeving waarin de meeste mensen leven goed voorstellen en de tegenstelling met de luxe van welgestelde mensen is erg groot. De media en computerspellen spelen een erg grote rol. Het ‘Big-Brother’-gevoel overheerst het verhaal.
Daarnaast is er een heel andere wereld die geleid wordt door Gorman, een machtig man die zowat alle touwtjes in handen heeft. Hij heeft een bepaald plan dat pas aan het einde van het verhaal bekend wordt. En vanaf daar begint het schoentje te wringen. Want zijn motieven voor de hele opzet van zijn operatie zijn voor zo’n kleine selecte groep bestemd dat het ongeloofwaardig overkomt om er een volledige bevolking voor te laten opdraaien.
Al eerder in het verhaal vraagt de lezer zich af hoe hij Ellie heeft gevonden; een meisje tussen duizenden anderen maar net zij heeft die bijzondere gaven die hij nodig heeft. Ook het open einde dat door de kinderen zelf wordt aangebracht geeft de lezer geen bevredigend gevoel. Met een zucht van spijt legt hij/zij het boek naast zich neer.
Vreemd is ook dat Gorman vanuit de ruimte opereert en blijkbaar gemakkelijk over en weer kan reizen zonder bijzondere start- en landingsplaatsen. Te meer omdat je vanuit de ruimte de leugens die men verspreid heeft makkelijk zou kunnen ontmaskeren. Voor het verhaal is zo’n ruimtestation ook helemaal niet nodig. In het verhaal komen nog speciaal ontworpen omgevingen voor, dus Gorman had er voor zichzelf ook een kunnen bouwen.
De jongeren zelf zijn pas twaalf maar door hun acties en denkwijze heeft de lezer een oudere jongere in zijn hoofd. En ook nu weer blijkt dat volwassenen sneller om de tuin te leiden zijn en minder kritisch denken dan de kinderen, een gekend standpunt dat in heel wat jeugdboeken voorkomt.
Een SF-verhaal met een boeiend gegeven dat heel beeldend wordt gebracht,maar  door het tegenvallende slot toch niet kan overtuigen en de lezer verweesd achterlaat.

Pol Van Damme
september 2009